پاسخ کوتاه
پی وی سی در اطراف شروع به تجزیه شیمیایی می کند 140 درجه سانتی گراد (284 درجه فارنهایت) . در زیر آن، نرم می شود و استحکام خود را از دست می دهد، اما هنوز هیچ چیز خطرناکی را آزاد نمی کند. دمای 200-300 درجه سانتیگراد را پشت سر بگذارید و تجزیه سریع می شود و گاز هیدروژن کلرید آزاد می شود. آن را کاملاً بسوزانید و نقطه اشتعال بین 360 درجه سانتیگراد تا 455 درجه سانتیگراد بسته به فرمولاسیون، مواد افزودنی و ضخامت ماده قرار می گیرد.
این اعداد بیشتر از آن چیزی که به نظر می رسد اهمیت دارند. یک عدد به تنهایی چیز زیادی به شما نمی گوید. آنچه مهم است این است که مواد شما واقعاً در آن مقیاس در طول استفاده معمولی کجا قرار می گیرد.
با گرم شدن پی وی سی چه اتفاقی می افتد
پی وی سی تنها یک نقطه خرابی ندارد. مراحلی را طی می کند و هر کدام متفاوت رفتار می کنند.
یه جایی در حدود 60-80 درجه سانتیگراد، PVC شروع به نرم شدن می کند و استحکام ساختاری خود را از دست می دهد . این یک تغییر مکانیکی است نه شیمیایی. این ماده میتواند تحت بارگذاری تاب خورده یا آویزان شود، اما در این مرحله محصولات جانبی سمی منتشر نمیکند.
از 140 درجه سانتیگراد عبور کنید و شیمی تغییر می کند. زنجیره پلیمری شروع به ریختن اتم های کلر می کند که با هیدروژن ترکیب می شود و گاز هیدروژن کلرید را تشکیل می دهد. برای ریهها و چشمها خورنده و تحریککننده است، اگرچه در این مرحله انتشار تدریجی است و نه ناگهانی. یک مطالعه نشان داد که ضایعات پی وی سی به دلیل وجود پیوندهای بسیار پایدار در مواد، به سختی قابل تجزیه است و به دلیل محتوای کلر آن، آن را به عنوان سمی تر از سایر پلاستیک ها طبقه بندی کرد.
در دمای 200-300 درجه سانتیگراد، تجزیه تسریع می شود. این محدوده ای است که در اکثر تحقیقات دکلره صنعتی به آن اشاره شده است، زیرا به اندازه کافی گرم است که بیشتر کلر را بدون احتراق کامل از مواد خارج کند. بالاتر از آن، اگر ماده واقعاً مشتعل شود، احتراق، دیوکسین، مونوکسید کربن و ذرات معلق را به مخلوط اضافه می کند، در بالای هیدروژن کلرید که از قبل تشکیل شده است.
چرا این به ندرت برای پانل های PVC روزمره اهمیت دارد
در اینجا بخشی است که اکثر مقالات از آن صرف نظر می کنند: دمای بالا بسیار بالاتر از هر چیزی است که یک پانل دیواری PVC، تخته سقف یا پروفیل پنجره در استفاده معمولی می بیند.
یک پشت بام در آفتاب مستقیم تابستان ممکن است در سطح به 60-70 درجه سانتیگراد برسد. داخل خودرو در یک روز گرم ممکن است برای مدت کوتاهی دمای 80 درجه سانتی گراد را لمس کند. حتی کوره های صنعتی مورد استفاده در تولید به ندرت نزدیک به آستانه 140 درجه سانتیگراد در طول پردازش استاندارد کار می کنند. به عبارت دیگر، فاصله بین «روز گرم» و «تجزیه سمی» بسیار زیاد است.
دقیقاً به همین دلیل است فرمولاسیون های خاص PVC به طور خاص برای مقاومت در برابر حرارت طولانی مدت و قرار گرفتن در معرض UV مهندسی شده اند بدون تحقیر برای روکشهای بیرونی و پانلهای تزئینی، نگرانی واقعی بخارات سمی در معرض نور خورشید نیست. محو شدن طولانیمدت، شکنندگی یا تاب برداشتن آن در اثر سالها چرخه حرارتی است که یک موضوع دوام است، نه شیمیایی.
برای اقلیم هایی با گرمای بالا پایدار، پانل های اکسترود شده مشترک ASA-PVC اغلب بر روی PVC استاندارد مشخص می شوند دقیقاً به این دلیل که لایه ASA حاشیه بیشتری در برابر آسیب گرما و اشعه ماوراء بنفش اضافه می کند.
زمانی که ریسک واقعی باشد
منطقه خطر باریک تر و خاص تر از آن چیزی است که مردم اغلب تصور می کنند. سه موقعیت در واقع PVC را در محدوده تجزیه قرار می دهد:
- جوشکاری، خمش با هوای گرم، یا ترموفرمینگ لوله و ورق پی وی سی، که در آن مواد به طور عمدی نزدیک یا بالاتر از 140 درجه سانتیگراد گرم می شوند.
- برش یا حکاکی لیزری پی وی سی، که گرمای موضعی را بسیار بالاتر از آستانه ایمن ایجاد می کند
- آتش سوزی، خواه تصادفی باشد یا در اثر قرار دادن پی وی سی خیلی نزدیک به منبع حرارتی مانند بخاری فضایی، دریچه اگزوز یا شعله باز
خارج از این شرایط، پی وی سی مورد استفاده در ساخت و ساز و دکوراسیون به سادگی به دمایی نمی رسد که سمیت به یک عامل تبدیل شود.
نکات ایمنی عملی
برای هر کسی که پی وی سی را پردازش یا نصب می کند، چند عادت کم قرار گرفتن در معرض آن را حفظ می کند:
- هنگام جوشکاری، خم شدن یا برش پی وی سی با ابزار حرارتی، در فضاهای دارای تهویه کار کنید
- مواد PVC را حداقل یک متر از شعله های باز، دریچه های اگزوز یا بخاری های فضایی دور نگه دارید
- اگر محل نصب به طور مداوم گرم است، فرمولهایی را انتخاب کنید که برای استفاده در فضای باز یا گرمای زیاد استفاده میشوند
- اگر PVC شروع به بوی تند کرد یا در زیر گرما تاب خوردگی قابل مشاهده بود، آن را متوقف کنید و به جای فشار دادن، بگذارید خنک شود
هیچ کدام از این موارد نیاز به تجهیزات خاصی ندارد. بیشتر موضوع حفظ منابع گرما در فاصله معقول و دانستن تفاوت بین نرم شدن و تجزیه واقعی است.
